Terabithia Yaratıkları Nasıl Hazırlandı? “Bridge to Terabithia”nın görsel efektlerini en iyi şekilde hayata geçirebilecek tek bir seçenek vardı: “Lord of the Rings” üçlemesinde sözü edilen Orta Dünya'yı elle tutulur ve somut şekilde hayata geçiren Weta Digital'in Oscar ödüllü görsel efekt sihirbazları… Yeni Zelanda'nın Wellington kentinde kurulu bulunan Weta Digital tesisleri, sanatçı kökenli insanların yönettiği ve yaratıkların hayata geçirilmesi konusunda uzmanlaşmış bir görsel efekt şirketiydi. Bu tesislerde konsept tasarım aşamasından itibaren ele alınan projeler, kapsamlı çalışma sonucunda 3 boyutlu animasyonlar şekline getirilerek film yapımcılarına sunuluyordu. Yapımcı Lauren Levine bu tercihin gerekçesini şu sözlerle açıklıyor: “Weta Digital varken neden başka yere gidelim? Weta tüm dünyadaki en iyi digital tesistir. Eğer onlarla çalışma şansı bulursanız karşılığını en iyi şekilde mutlaka alırsınız. Terabithia yaratıklarının kavramsal çizim resimlerinin orada üç boyutlu, yaşayan ve soluk alan varlıklara dönüşmesini izlemek bile başlıbaşına eşsiz bir deneyim oldu. Weta'nın digital dahileri tam istediğimiz gibi bir çalışma yaptılar.” Wega Digital bünyesinde üretilen yaratıklar, çalışma hayatının büyük bölümü animasyon alanında geçmiş olan Gabor Csupo gibi bir yönetmen için bile şaşırtıcıydı. Bu konudaki şaşkınlığını şu sözlerle dile getiriyor: “Bilgisayar ekranındaki yaratıklara bakıyorsunuz, aslında var olmadıklarını biliyorsunuz ama o kadar gerçek gibi duruyorlar ki, canlı olup olmadığından emin olamıyorsunuz…” Weta yönetmenlerinden Richard Taylor, “Bridge to Terabithia” projesinin Weta Digital'in uzmanlaştığı sanat formatına çok uygun olduğunu belirterek şöyle konuşuyor: “Bizler için çok heyecan verici bir proje oldu. Aynı zamanda farklı zorlukları da beraberinde getirdi. Fiziksel varlığı olmayan, elle dokunulamayan bir dünyayı gerçek kılmak gibi bir zorluk sözkonusuydu. Ayrıca belirli tanımlamalar ve kültürel etkilenimleri baz aldığımız `Lord of the Rings' gibi de değildi. Terabithia'daki bu yaratıklar, tamamen iki çocuğun beyninin içinden çıkıp gelmişti. Bunların en inandırıcı şekilde olması gerektiği için gerekli görsel çözümleri bulmak da epeyce zor oldu.” Richard Taylor sözlerine şöyle devam ediyor: “Senaryoyu bir solukta okudum. Gerçek dünya ile fantezi dünyası arasındaki ustaca geçişlere hayran kaldım. Cocukluğumda çok sevdiğim kitap ve filmleri çağrıştıran yürek burkucu ve dokunaklı bir öyküsü vardı. Yaratıcılık ruhunu kutsayan bu tipte öykülere gerçekten çok ender rastlanır. Bu da onlardan birisiydi.” Weta Digital'in devreye girmesinin ardından iki kreatif sanatçı daha göreve başladı. Bunlardan birisi, daha önce “X-Men” ve “Lord of the Rings” gibi filmlerde çalışmış olan görsel efekt süpervizörü Matt Aitken; diğeri ise Yeni Zelanda kökenli prodüksiyon tasarımcısı Robert Gillies'ti. Filmin tasarımının her aşamasında -gerçek ve fantastik- ikisi beraber çalışarak parçaları bir araya getirdiler. Matt Aitken bu çalışmayı, “İkimiz arasındaki işbirliği sayesinde filmin kalite düzeyi arttı” sözleriyle yorumlarken Robert Gillies de futbol oyunu benzetmesi yaparak, “Birimiz topu alıp koşuyor, belli bir noktadan sonra diğerine paslıyordu” diyor. Görsel efekt süpervizörü Matt Aitken, çalışmalarında uyguladığı yaklaşımı şu sözlerle özetliyor: “Önce Dima Malenitchev'in çizimlerini alarak başlıyor, bunları hareket eden, kanat çırpan 3 boyutlu imajlara dönüştürüyordum. Malenitchev'in çizdiği illüstrasyonlar son derece ilham vericiydi. Ancak herşeye rağmen iki boyutluydu. Squogre veya Hairy Vulture gibi yaratıkların üç boyutlu görsel efektlerini yaratırken öncelikle o çizimlerin üç boyutlu şeklinin neye benzeyeceği üzerinde tartışmalar yaptık. Bu konudaki çalışmaya bilgisayar ortamında maketlerini yaparak başladık. Ardından deri, kürk, tüy ve diğer ince detayları ilave ederek çalışmamızı genişlettik.” Matt Aitken sözlerini şöyle noktalıyor: “Daha sonra her karakter için birçok iterasyon (tekrarlama) işlemi yaptık. Yüz ifadelerinin her birinin en ince nüanslarını belirledik. Saç ve deri hareketlerinin nasıl olacağına karar verdik. Bu işlemlerin tamamını, o karakterleri film karelerine yerleştirmeye başlamadan çok uzun süre önce yaptık.” Matt Aitken özellikle bilgisayar ortamındaki yaratıklar üzerinde odaklanırken Robert Gillies daha farklı bir alanda çalıştı. Eline bildiğimiz çekiç ve testereyi alarak Jess'in ailesinin yaşadığı geleneksel çiftlik evi başta olmak üzere en önemli setleri inşa etmeye girişti. Bu fiziksel setler arasında belki de en çarpıcı görünüme sahip olanı, Leslie ve Jess'in gizli ülke Terabithia'yı yaratırken üs merkezi olarak kullandığı ağaç ev oldu. Prodüksiyon tasarımcısı Robert Gillies, bu ağaç evin hangi yaklaşımla inşa edildiğini şu sözlerle açıklıyor: “Ağaç evi inşa ederken içimizdeki çocuğun sesini dinledik. Dima'nın illüstrasyonlarıyla başladığımız halde sonradan Yeni Zelanda'daki bir ormana giderek orada bulduğumuz ağaçlara uygun şekilde bu evi inşa ettik. Tıpkı dünya üzerindeki her çocuğun yaptığı gibi… Filmin yapımcılarından Hal Lieberman ise, ağaç evin güzelliğini tek cümleyle özetleyerek şöyle diyor: “Yaptığımız bu ağaç ev, her çocuğun hayallerini süsleyen ağaç evi temsil eder.” “Bridge to Terabithia”nın izleyici karşısına çıkacak dış görünümünü daha da zenginleştirmek isteyen Gabor Csupo, filmin görüntü yönetmenliğini Oscar adaylığı almış tecrübeli görüntü yönetmeni Michael Chapman'a verdi. Bugüne kadar 40'tan fazla filmin görüntülerine imzasını atan Michael Chapman'ın çalıştığı yapımlar arasında Martin Scorsese'nin “Raging Bull” ve “Taxi Driver” adlı çalışmalarından “The Fugitive” adlı aksiyon klasiğine kadar çok çeşitli yapımlar vardı. Yönetmen Gabor Csupo'nun Michael Chapman ile ilgili izlenimleri şöyle: “Michael Chapman bu filme katılmayı kabul ettiği anda çok mutlu oldum. Çünkü o bir efsane isimdi. Sonra benimle konuşmaya geldiğinde çocuk gibi heyecanlı olduğunu gördüm. Kendisiyle yaptığımız konuşma sırasında, `Bu çok güzel bir öykü… Hayatım boyunca çekmeyi hep istediğim türden bir film…' dedi. Bana kıyasla çok farklı düşüncelere sahip olduğu halde gayet güzel bir çalışma yaptık. Film endüstrisinde 40 yıllık deneyime sahip bir görüntü yönetmeniyle çalıştığım için kendimi mutlu hissettim.” Görsel efektlerin yapımında Yeni Zelandalı Weta Digital şirketinin kullanılacak olması kararının alınmasından sonra çekimlerin de bu ülkede yapılması gündeme geldi. Yönetmen Gabor Csupo bu konuda hayli kararsızdı ve başka bir ülkede çekilebileceğini düşünüyordu. Ancak Yeni Zelanda'ya gidip bu ada ülkesindeki el değmemiş ormanları, çeşit çeşit olasılıklar vaad eden uçsuz bucaksız doğa manzaralarını gördükten sonra “Bridge to Terabithia” gibi fantastik bir filmin ancak böyle bir ülkede çekilebileceğini büyük bir mutlulukla kabul etti. Yeni Zelanda ülkesinin üzerinde yer aldığı Auckland adası büyüleyici bir adaydı. Yine bu ülkede kurulu Weta Digital'de birbirinden yetenekli efekt uzmanları vardı. Sonuçta Yeni Zelanda'nın doğal güzelliklerinde çekilen; gözalıcı digital kreasyonları bu ülkedeki Weta Digital'de hazırlanan, harika oyuncu performanslarıyla desteklenen “Bridge to Terabithia”, kitabı okumuş her çocuğun yüreği ve beyninde olduğu gibi bu kez de film karelerinde yeniden hayat buldu. Kendi çocukluğunda yaşadığı büyük acının temelleri üzerinde yazılan bir öykünün yıllar sonra dört dörtlük bir filme dönüştüğünü görmekten heyecan duyduğunu belirten David Paterson'un filmle ilgili son sözleri şöyle: “Çok çok uzun bir yolculuktu ama uğraştığımıza gerçekten değdi. Annemin yazdığı bu öykünün güzelliğini film karelerinde sürdürmek çok harika bir duyguydu. Çünkü sonuçta bu dünya her zaman olduğu gibi bundan sonra da arkadaşlık ve hayal gücü üzerinde dönecek.”